Zestig in tijden van tweets, apps en likes.

Daar sta je dan, op je zestigste en in de hoop nog niet uitgeleerd te zijn. Leren in tijden van smart devices, digitale ruimte en social media, dat is de opdracht die ik voor me zie. Als digital immigrant wil ik er graag mee aan de slag, maar hoe doe ik dat?
Mijn eerste reflex: 'Ik koop een boek'. Met in het achterhoofd de stem in mijn hoofd die vraagt: 'waarom doe je dát dan?'. Inderdaad, het lijkt erop alsof ik wil leren schaatsen door te gaan glijden op een bot. Of is een boek als de stoel waar ik steun in vond bij mijn eerste slagen op het ijs?

In de boekwinkel vond ik de bundel Leren in tijden van tweets, apps en likes, van Joitske Hulsebosch en Sibrenne Wagenaar.

Nu popel ik om te beginnen. Benieuwd naar mijn leerervaringen? Volg dan dit blog. Hopelijk lukt het me om steeds een stukje verder te komen met de hulp Joitske en Sibrenne als mijn gidsen in de digitale ruimte.

Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot bent

In het meinummer van het digitale tijdschrift de Landelijke Beroepsgoep voor Begeleiders in het Onderwijs staat een mooi artikel over Big Picture Learning. De Big Picture Learning filosofie die door de Vereniging Big Picture Nederland in samenwerking met KPC Groep wordt uitgedragen helpt leerlingen, leraren en scholen om hun passie voor het leren te vinden en duurzaam vorm te geven.

Missing link in de professionalisering van leraren gevonden

Op 12 april kwam een onderzoek van de Onderwijscoöperatie uit naar de impact van de professionalisering van leraren: De staat van de leraar. Daarover verscheen een artikel in Trouw. Dat triggerde mij en ik schreef een reflectie: Missing link in de professionalisering van leraren gevonden

Zeven hoofdzonden, een serie theatervoorstellingen. (7) Wraak

Met Sweet revenge sloot ik een serie van zeven voorstellingen af die theatergezelschap Matzer in Het Zwanenbroedershuis in Den Bosch op de planken bracht, ter gelegen van het Jeroen Bosch jaar.


Het was een genot om in de laatste voorstelling de auteur van zes van de zeven stukken uit de serie, Peter de Graef, zelf op de planken te zien staan, in een regie van Madeleine Matzer. Matzer nam met uitzondering van 'Honger' onder regie van Jur van der Lecq de regie van zes van de zeven voorstellingen voor haar rekening.

Tekst en spel van De Graef waren zinnenprikkelend. De enscenering was even eenvoudig als fantastisch.

Zeven hoofdzonden, een serie theatervoorstellingen. (6) Hebzucht

Hanna Janssen speelde de eigenzinnige versie die Peter De Graef van het bekende sprookje De rode schoentjes van Hans Christian Andersen maakte.

De Graef's De rode schoentjes vertelt het verhaal van een meisje dat niets anders heeft dan het geluk en het plezier dat ze vindt in haar eigengemaakte rode schoentjes. Wanneer er op een dag een limousine haar leven komt binnenrijden verruilt ze dat geluk voor een beter leven, een rijker leven en doet ze afstand van haar rode schoentjes. Om daarna te ondervinden dat ze onmogelijk nog terug kan.

Het was genieten van de geraffineerde tekst van De Graef en het ingetogen spel van Jansen.

Zeven hoofdzonden, een serie theatervoorstellingen. (5) Afgunst

111

Verleden week genoot ik na een aantal prachtige solovoorstellingen van Matzer, geïnsipireerd door één van de zeven hoofdzonden, met volle teugen van een klein stukje muziektheater door Helge Sikker en Jasper Broeke. 111 is een prikkelend verhaal over twee broers die in de voetsporen van hun vader met elkaar wedijveren en van elkaar houden. Op youtube is een kleine impressie van de voorstelling te zien.

Deze ene keer was de tekst niet van Peter de Graef. Dat deed niets af aan de voorstelling, maar maakt wel nieuwsgierig naar wat De Graef met het thema afgunst gedaan zou hebben.

Zeven hoofdzonden, een serie theatervoorstellingen. (4) Luiheid

Jur van der Lecq speelde Lui, de vierde voorstelling van Matzer die ik zag in een reeks van zeven voorstellingen over hoofdzonden. Het verhaal over een vader en een opgroeiende zoon, hun verhouding en een noodlottig einde snijdt je door de ziel, Ik ben het eens met de recensent van het Brabants Dagblad die schrijft: 'In de intieme entourage zijn de emoties van zijn gezicht te lezen. Maar hij houdt het klein. Je ziet zijn lijden, hoort zijn onmacht op een ingetogen manier.' 

Na afloop van de voorstelling vroeg ik me af of de zoon lui was en de vader hem ondanks de beroerde afloop terecht daarop wees, of dat de vader lui was met een te voor de hand liggend oordeel, met alle gevolgen van dien..... 


Pikant detail is dat ik me voor de voorstelling die aan Lui vooraf ging versliep.